استاندارد سیستم اطفاء حریق با ریزگرد ثابت ترجمه گردید. این استاندارد به بررسی سیستم آیروسل و کاربرد آن و همچنین مباحث زیست محیطی و همچنین توصیه هایی درباره این سیستم می پردازد.
عنوان کامل این استاندارد :
NFPA 2010, Standard for Fixed Aerosol Fire-Extinguishing Systems, 2015 Edition
اشخاص حقیقی و حقوقی می توانند این ترجمه را سفارش دهند. جهت سفارش پیغام خصوصی گذاشته شود.
سوال کردن ندارد.مادر حال ندار است. گمانم دارد می رود. پدرش که بارِ سفر می بست، مادر غصه دار بود. درِ گوشش چیزی گفت که حالِ مادر را عوض کرد. وَمَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَىٰ.
نشسته بودیم به عزای جدّمان، مغموم. مادر، بیشتر . دق الباب کردند. حزین برخاست و رفت پشتِ در. ای کاش نمی رفت. ای کاش نمی رفت. صدایشان را بلند کرده بودند.لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ....
مادر محکم جواب داده بود. ایستاده بود یک تنه. پدر نمی توانست. نامردها، محکم زده بودند. لگدشان، سنگین بود. مادر افتاده بود، روی زمین. فضّه را صدا زد.أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ...
پدر، خود را رساند. امّا، دوره اش کردند. بعد هم، کِشان کِشان بردند. مادر که به هوش آمد، پرسید: پدر کجاست؟ قصه را گفتیم. دست به کمر زد. راهی مسجد شد. وَجَاءَ مِنْ أَقْصَى الْمَدِينَةِ...
همهمه بود در مسجد. صدایِ مادر همه را ساکت کرد. " اگر دست از سرِ پسر عمویم برندارید، سرم را برهنه می کنم، گریبان چاک می زنم و همه تان را نفرین می کنم. به خدا نه من از ناقه صالح کم ارج ترم و نه کودکانم کم قدرتر". هنوز سخنِ مادر تمام نشده. ستون های مسجد به لرزه افتادند. وَزُلْزِلُوا زِلْزَالًا شَدِيدًا.
پدر، اشاره کرد. مادر ایستاده بود هنوز. به حرمتِ حرفِ پدر، نفرین نکرد. ای کاش نفرین می کرد. ای کاش نفرین می کرد. ثُمَّ نَبْتَهِلْ...
نمی دانم. پدر مظلوم، مادر از پدر مظلوم تر. دارد برای پدر وصیت می کند. مادر که بود، همه چیز داشتیم. بی مادری سخت است. علی الخصوص مادرِ ما که خدا هدیه اش داده. إِنَّا أَعْطَيْنَاكَ الْكَوْثَرَ.
وقتی پدر علی(ع) باشد، مادر فاطمه(س) است. به غیر از ساکنان آن خانه ملکوتی، عالَم یتیم شد. بعد از فاطمه، دیگر روی خوش ندید این امت. خدایا ما را به خاطرِ مادر پهلو شکسته مان ببخش.
خوش به حالتان که این روزها روضهء مادر می روید، همه را یاد کنید. محتاجیم به دعایِ خوبتان.
باسم رب الحسین علیه السلام:
ای پسر فاطمه:
نه ما فراموش می کنیم و نه فراموش می شود داغ تو ای امام شهیدم. دلمان گرفته است که همراه دعوت شدگان به حرمت نیستیم. امسال روزی مان نبوده است که پیاده بیاییم و عهدمان را با تو ای امام خوبان، تازه کنیم، اما مگر نه آنکه هر دلی به یاد شما بسوزد و هر اشکی که در مصیبت شما جاری شود، فطرس ملک مخلصانه به محضر آسمان می برد. پس ما نیز به یاد شما گریه می کنیم و برای آنچه که بر شما رفته است، عزاخانه دلمان را علم سیاه می زنیم.
ای فطرس ملک:
شاهد باش که ما نیز مشتاق به زیارت حرم حسین بودیم. تو سلام ما را به محضر شاه تشنه لب برسان و بگو: "ای کاش با شما بودیم. ای کاش، بودیم و یاری تان می کردیم. ای کاش، که نمی گذاشتیم عباس بن علی، در کنار شریعه فرات، پرپر شود. ای کاش بودیم و اجازه نمی دادیم علی اکبر به میدان برود. ای کاش بودیم و برای طفلان حرمت آب می آوردیم. ای کاش بودیم و از حرم و حرمت اهل بیت مصطفی، پاسداری می کردیم و هزاران ای کاش دیگر که همه اش به آرزو در دلمان مانده است...". سلام ما را برسان و بگو امسال که نشد بیاییم. اما عهدمان به جاست و با فریادمان به بلندای تاریخ می گوییم: لبیک یا حسین، لبیک یا حسین، لبیک یا حسین.
ای امان زمان:
تسلیت ما را در مصیبت جد غریب و شهید تان پذیرا باشید. اگر این مصیبت ها که می خوانند این قدر بر ما سنگین است، پس حال شما در مصیبت جدتان چگونه است. ای به فدای شما باد همه زندگی من. شما هر آنچه ما می شنویم، می بینید. لا حول و لا قوه الا بالله. آجرک الله فی مصیبه الحسین. آجرک الله فی مصیبه العباس. آجرک الله فی مصیبه کربلا.
این روزها که حرامیان خیال برشان برداشته دوباره آتش به حرم خواهر امام شهیدمان بزنند، مردانی مرد، آستین همت بالا زده اند تا نگذارند دوباره آتش به حرم زینب سلام الله بیافتد. آنها نیز از قافله زوار اربعین اگر چه جا مانده اند، اما آنان حسینی ترند که عهدشان با خون است و مگر نه عهد ما با حسین این است که در دفاع از حریمش از جان و مال و فرزند و اهل و عیال بگذریم. دعایشان کنید که نبرد نهایی نزدیک است و این بار پرچم حسین بالاتر است. عمود خیمه عباس بن علی پایین نخواهد آمد انشاءلله. مخصوصا برای این سه مرد:
زیارت اربعین یادتان نرود. و فی الختام لبیک یا حسین.
حکما این که فرموده اند بی خبری طرفه بهشتی است، مزاح مطلق است یا خاصه اموری است که عقل معاش ما را بدان راه نیست. بی خبری هولناک است ، حتی از خود حادثه هم هولناک تر.
بنی آدم را این طور ساخته اند که تا آشیانه چشمش خالی از انتساب به هر بنی بشری است، کانه مرغان بلند پرواز آزاد و رهاست. امان از آن وقتی که پاره ای از دنیای اطرافش به تعلقاتی از این دار فنا پینه شود. آن وقت، بالا و پایین شدن ذره ای از اطراف آن پاره پینه شده ویرانت می کند.
این همه تکنولوژی ساخته اند برای اینکه خبر بگیرند. از عمق چند هزار متری اقیانوس تا چند ده هزار سال نوری اطراف این کره خاکی، فرستنده ها علامت می دهند که در اطراف و اکناف چه می گذرد. همه اش به خاطر این است که از بی خبری می ترسند. بی خبری مثل زلزله بم است یا حتی رودبار و منجیل. زیر و رو می کند.
راحت شاید آن باشد که اصلا تعلق نباشد. اما مگر می شود. این قلب را ساخته اند که محبت پمپاژ کند. محبت هم اصالتش از باب تعلق است. بالا و پایین دارد. اما تعلق است. انقطاع از این تعلقات هم باید موهبت باشد و یا اتصال به منبعی نورانی تر؛ و گرنه محال ممکن است.
إلهي هَبْ لي کَمالَ الْانْقِطاعِ إلَیْکَ وَ أَنِرْ أَبْصارَ قُلُوبِنا بِضیاءِ نَظَرِها إِلَیْکَ
خدايا نهايت بريدن از غير تو و پيوستن به خودت را روزي ام ساز و چشم هاي قلبمان را با نظاره به خودت روشن ساز
این همه آسمان و ریسمان بافتم تا بگویم که بی خبری سخت است. می خواهی مثالم در حد ویرانگری جنگ جهانی دوم یا بمب اتمی هیروشیما باشد تاکه خوب خوب شیر فهم شود؟ اگر هم خواستید می توانم از طریق علمی کند شدن زمان در حین بی خبری را برایتان اثبات کنم. حالا نتوانستم اثبات هم کنم،قبول کنید. آسمان که به زمین نمی رسد؛می رسد؟
مثال عینی اش همین دوستمان. یک دفعه چراغ خاموش می شود. بعد از آن حادثه ای که بر او گذشت، این روزها حال ندار است. برای همین هوایش را دارم و نمی گذارم بی خبری بین مان بشود. دو شب پیش هر چه به او زنگ زدم گوشی را برنداشت. نگرانش شدم اساسی. صبح که در جلسه بودم دیدم چراغش روشن شد. سریع پیامک فرستادم که از دستش اعصابم خرد است و دیگر هم به او زنگ نمی زنم. جواب داد که مریض بودم و حال نداشتم، ببخشید. گفتم آدم حسابی، پس رفاقت به چه دردی می خورد. برای روزهای حال نداری است دیگر. گفت ببخشید. نخواستم مزاحمت شوم. گفتم: اگر این دفعه این کار را کردی، نکردی. دیدار ما می شود به قیامت. گفت تکرار نمی شود.قول می دهم. با کمی کلاس گذاشتن الکی و عامدانه، به شرط عدم تکرار قبول کردم. بعد از آشتی گفت: مریض هم بوده. بیشتر حالم گرفته شد.
حالا رابطه ما با این بنده خدا آن قدر ها هم صمیمی نیست. اما خوب وقتی کسی قسمتی از زندگی ات شد، نگرانش می شوی. بماند که اگر صمیمیت و دوستی باشد، آنوقت ثانیه ثانیه بی خبری هم آدم را رنج می دهد. چه برسد به اینکه به ذهنت خطور کند که خاطر عاطرش رنجور است. آن قدر سناریو در ذهنت بالا و پایین می شود که مبادا فلان یا بهمان اتفاق افتاده باشد. خیلی هم توضیح ندهم. بس است دیگر.
اول: برای یکی از دوستان عزیزانمان که خبر رسیده بیمار است دعا کنید و حمد شفا بخوانید. یا من اسمه دوا و ذکره شفا. امید که لباس عافیت بر تن همه مریضانِ عاشقِ آل محمد جا خوش کند.
دوم: این روزها دوباره نسل هند جگرخواره افتاده اند به جان شیعیان و دارند از محبان علی و پاره تن شهیدش به وحشیانه ترین روش ممکن پشته پشته کشته می سازند. به خیالشان فرزندان حیدر را می ترسانند. نمی دانند که ما محبان آن امامی هستیم که فرمود: آیا ما را از مرگ می ترسانید ، که برای ما شهادت و کرامت است. می نویسم درباره شان. اما باطل رفتنی است.
هفته قبل مصادف با بیستم خرداد ماه سال 1393، دوازدهم شعبان المبارک 1435 و مطابق با نهم ژوئن سال 2014 میلادی از دانشگاهی واقع در شلمرود فارغ التحصیل شدم. روزی که از همه بیشتر نبود پدرم را احساس کردم؛ که با همه وجود هرچه دارم از زحمت و تلاش او می دانم. دست همه کسانی که برایم زحمت کشیدند ؛ مخصوصا مادر عزیزم را می بوسم. از خداوند بزرگ می خواهم که برای همه آنهایی که تا رسیدن به این مرحله کمکم نموده اند، عاقبت به خیری و درجات بالا در اعلی علیین روزی کند.
از چند روز قبلش به تکاپو افتاده بودم که برای این مراسم چه باید بکنم. حالا می گویم منظورم کدام قسمت است.رئیس کل دانشکده مان در شلمرود، یک خانم است. حدس زده بودم که روز مراسم از بالای سن باید رد شوم و با این خانم دست بدهم. البته فقط حدس بود و نمی دانستم که واقعا قرار است اتفاق بیافتد. نظر مراجع را هم خوانده بودم و بنابر نظر ایشان در صورت ضرورت اشکالی ندارد. اما کلا دلم به این امر راضی نمی شد. حالا اصلا هم معلوم نبود که این مرحله هم باشد ولی خوب دیگر، آدم باید پیش بینی کند تا بتواند راه حلی هم پیدا کند.
روز جشن شد و تا ظهر هم سر کار بودم. آمدم خانه و لباسهایم را اتو کردم ، کت و شلوارم را پوشیدم و دوربین عکاسی ام را برداشتم. نگاه کردم که به اندازه کافی شارژ داشته باشد تا مثل بعضی دفعات وسط مراسم خاموش نشود. رفتیم به سمت دانشگاه و دیدیم سیل ایرانیانی که هزار گونه خودشان را رنگ زده بودند و اصلا آدم خجالت می کشید که بین این گرامیان قرار بگیرد، چه برسد به اینکه بخواهد شادی اش را تقسیم کند. به هر حال رفتیم و لباسهای فارغ التحصیلی را تحویل گرفتیم. آقای خوش اخلاقی، لباس را با قد ما تنظیم کرد و بعد رفتیم داخل صف که منظم برویم به سمت سالن.
از آنجا که خدا می خواست نفر جلویی من هم یک ایرانی بود که او هم این دغدغه را داشت. منتها او به هیچ وجه از قبل برایش فکر نکرده بود. موقعی که با صف آمدیم سالن و روی صندلی ها نشستیم، به ناگاه او هم رئیس دانشگاه را دید. گفت: فلانی باید به نظر تو با این خانم دست بدهیم. من گفتم: خانه ات آباد من چند روز دارم فکر می کنم چکار کنم. گفت: من اصلا فکر نمی کردم که باید اینجا دست بدهیم. گفتم: من سوال کرده ام؛ اگر به اندازه ضرورت باشد، اشکالی ندارد ولی خدایی دلم راضی نمی شود. شمای خواننده تصور کنید که بالاترین مقام دانشگاه دستش را دراز کرده برای دست دادن و شما هم جلوی ان همه جمعیت بخواهی ضایعش کنی، خیلی بدجور می شود.
مشکل این است که اینجا فکر می کنند که دست ندادن نوعی تخفیف طرف مقابل است، چون فرقی بین زن و مرد نمی گذارند. تا بخواهی هم حالیشان کنی که باور کنید من منظورم این نیست که شما را سبک یا ضایع کنم کلی طول می کشد. به هر حال، دست دادن معادل انجام کار حرام (به نظر بعضی علما) و دست ندادن هم فاقد اشکال نیست (بعضی از علما می گویند که اگر ضرورت باشد و باعث دردسر شود، اشکالی ندارد). اتفاقا مرجعی که این بنده خدا داشت به شدت حرام می داند و اصلا راهی نداشت. گفتم خوب چه کنیم. در همین حین بودیم که گفتند بچه های دکترا به سمت سن حرکت کنند.
باور کنید حاضر بودم آسمان به زمین بیاید و من این کار را نکنم. به سمت جایگاه که می رفتم قلبم مثل گنجشک می زد. گفتم خدایا چه کنم. هر چند برای من که مشکل شرعی نداشت، اما اکراه شدید داشتم. از پله ها که بالا رفتیم، رفیقم گفت: دست نمی دهم. من هم گفتم، هرکاری تو بکنی من هم انجام می دهم. یک لحظه به فکرش رسید به آقای سازمان دهنده مراسم بگوید که به خانم رئیس دانشگاه تذکر دهد که ما دست نمی دهیم. دستش را دراز نکند.
باورم نمی شد، سریع مطلب را گرفت. گفتیم که محدودیت مذهبی داریم. با سرعت زیاد به سمت خانم رئیس رفت و در گوشش مطلب را گفت. خانم رئیس نگاهش به سمت ما برگشت و من و رفیقم سریع دستمان را بالا بردیم که بله، ما هستیم. خانم رئیس هم سرش را تکان داد که باشد. تا آن آقای سازمان دهنده برگشت، به رفیقم گفتم، نگاه کن سید؛ که یک خانم هم پشت سر خانم رئیس هست، بدبخت شدیم.
تا این را گفتم، رفیقم گفت آره روح الله. من هم وسط حرفش دوباره رفتم سمت آن آقا و گفتم یک خانم دیگر هم هست. خدا خدا می کردم قبول کند. ناباورانه قبول کرد، این یکی هم جور شد. شما تصور کن که فقط یک نفر دیگر مانده بود تا نوبت ما شود. یعنی انگار همه آسمان و زمین را به من بخشیدند. حاضر بودم همه آن مراسم را از دست بدهم ولی این کار را نکنم. الحمدلله خدا کمک کرد.
سالن پر از جمعیت بود. فارغ التحصیلی یکی از مهمترین دستاورد های زندگی هر شخصی است. همه بچه های فارغ التحصیل خانواده هایشان یا دوستانشان بودند. شاید کمتر کسی باشد که کلا همراهی نداشته باشد. تک و تنها مثل من خیلی کم بودند یا شاید هم اصلا نبود. خیالی نبود، من بیشتر در فکر همین دست دادن بودم و خیلی شلوغی جمعیت برایم مهم نبود. مدرک را که دادند دستم، سلانه سلانه و دست به سینه پشت سر رفیقم از جلوی هر دو خانم رد شدیم. با همان حالت دست به سینه، احترام گذاشتم و جواب تبریکش را دادم. از آنها که رد شدم، انگار در آسمان راه می رفتم. رفیقم را هم خیلی دعا کردم. اصلا حسش باید تجربه شود. آرام و مطمئن به سمت صندلی خودم برگشتم در حالیکه که همه درونم در آرامش محض بود. الحمدلله، که در این مراسم خدا کمک کرد گه آنچه دوست ندارم، انجام ندهم.
در تمام مدت مراسم در حال دعا و ذکر برای همه آنهایی که برایم زحمت کشیده بودند (مخصوصا پدرم)، بودم. بعد از مراسم هم با رفقا رفتیم چند تا عکس گرفتیم. شاید کسی از بچه ها فیلم گرفته باشد از این مراسم. دوست دارم آن یک قسمتش در آرشیو خدا بماند. از همه مراسم آن قسمت را خیلی دوست دارم. وسط نوشتن این مطلب (همین الان) به فایل هایی که یکی از دوستان فرستاده نگاه کردم. رفیق مان ضبط کرده این قسمت را. لذت بردم. الهی شکر.
بنابر آن مشیت الهی که بر همه موجودات عالم محاط است و البته که مخلوقات از سرّ آن مطلع نیستند، هرکس در زمانی و مکانی به دنیا می آید. برای بعضی ها ماموریت ویژه هست و بعضی ها هم باری به هر جهت زندگی می کنند تا این وقت محدود را پر کنند. خوش به حال انان که مصداق آیه «وَاصْطَنَعْتُكَ لِنَفْسِي» هستند. نوشته زیر هم کمی زمان را عقب و جلو می کند. آرزو که بر جوانان عیب نیست، هست؟
از اول خلقت شروع می کنم. اگر همان اول به دنیا آمده بودم (در زمان حضرت آدم) نمی گذاشتم که قابیل دست به سنگ ببرد و برادرش را ناکار کند. یا حتی قبل ترش اگر بودم، به حضرت آدم علیه السلام می گفتم: این همه میوه هست، از خوردن میوه آن درخت ممنوع بگذر. شاید این اتفاقات اصلا برای فرزندان آدم نمی افتاد.
می گذریم تا برسیم به حضرت نوح علیه السلام. اگر زمان حضرت بودم، سعی می کردم که حتما از سوار شدگان بر کشتی نجاتش باشم. هر چه قدر هم شنایم خوب باشد، در روزی که برای هیچ کسی امان نیست، نجات فقط در کشتی نوح نبی است و لا غیر.
اگر در زمان حضرت ابراهیم خلیل الله بودم، حتما سعی می کردم که کمک کار حضرتش باشم و چند تا از آن بت های سرحالشان را خرد و خمیر می کردم. آخرش هم خودم را می زدم به یک راه چپ و می گفتم بروید از همان بت بزرگ بپرسید. اگر راستش را بگویم، دوست داشتم که ایمانم این قدر خوب بود که وقتی در منجنیق بودم، باز یاد خدا در دلم بود.
زمان حضرت موسی بودن هم حال و هوای خودش را دارد. اگر بودم، دوست داشتم آنی باشم که به موسی علیه السلام خبر می دهد که دنبالش هستند و قصد کشتنش را دارند. از جمله کسانی که به خوبی از او یاد می کنند همین جناب نجات دهنده موسی علیه السلام است که به «رَجُلٌ يَسْعَىٰ» مشهور است. عاشق همه مردانی هستم که در قرآن به «رَجُلٌ يَسْعَىٰ» ملقب شده اند.
زمان حضرت عیسی علیه السلام اگر بودم، دوست داشتم یکی از آن دوازده نفر باشم. آن هنگامی که پیامبر برکت و رحمت دريافت كه به او ايمان نمىآورند، گفت: چه كسانى در راه خدا ياران منند؟ حواريان گفتند: ما ياران خداييم. من دوست داشتم که یکی از آن «أَنصَارُ اللَّـهِ» باشم.
از هنگامه پیامبر خاتم الانبیا تا کنون تاریخ مفصل تر است و حکما آرزوهای من هم گسترده تر است. دوست داشتم من هم جزو کسانی باشم که مخفیانه ایمان آوردند. مثل جناب یاسر و حضرت سمیه شکنجه ها را در راه خدا تحمل می کردم و بلال وار سنگ گران تفتیده را بر سینه خود تحمل می کردم تا رسول خدا از من راضی باشد. اگر به من بود، دوست داشتم به جای حمزه سیدالشهدا باشم که وقتی ایمان آورد، پشت رسول خدا گرم شد و درراه محبوبش، جگرش هم پاره پاره شد. دوست داشتم از کسانی باشم که در بحبوحه احد، نگذاشتند که خاطر رسول الله غمین بماند و تا سرحد جان از او دفاع کردند. اصلا اگر جای کسی هم نبودم، همین که چهره نمکین پیامبر را می دیدم، برای همه عمرم بس بود. چه نعمتی است بودن با پیامبری که خداوند از او به "خلق عظیم" یاد می کند.
از حالا به بعد دیگر همه اش روضه است. بالاتر از امت رسول خدا، گلستان آل محمد چه دردها که نکشید از ظلم عالمان متهتک و جاهلان متنسک. هنوز هم که هنوز است جوی های خون جاریست از ظلم هایی که به ناحق از کج فهمی ها و هواپرستی ها بر اهلبیت رسول الله و امتش روا شد.
دوست داشتم که با مولای متقیان بودم. همین که کنار علی باشی، دیگر از خدا چه می خواهی. چه نامردمانی بودند آنها که علی را نشناختند. اگر خدا قسمتم کرده بود، همیشه مثل قنبر دنبال سخن علی می رفتم. اصلا همین که مولایی چون علی به تو امر کند و خطابش تو باشی، سعادتی بی نظیر است. از کسانی باشی که مولای متقیان در فراقشان گریه می کند و می فرماید:
كجایند آنانكه به اسلام دعوت شدند و آن را پذیرفتند.و اهل قرائت قرآن بودند و آن را محكم و استوار ساختند.به جهاد تشویق شدند و نسبت به آن اشتیاق پیدا كردند مانند اشتیاق شتران به فرزندانشان (زمانی كه آنها را از هم جدا می كنند) شمشیرها را از غلافها كشیدند وبه اطراف و اكناف زمین برای جهاد دسته دسته و صف به صف حركت كردند.برخی از آنان به شهادت رسیدند و برخی باقی مانده اند.
آنها كسانی بودند كه زنده ماندن دوستان در جنگ برای آنها مایه بشارت نبود و از رفتن شهداء نیز نیاز به تسلیت نداشتند (چر ا كه شهادت را رستگاری می دانستند).چشمان آنها از كثرت گریه از خوف خدا سفید شده بود و وشكم آنها از روزه داری لاغر و لبان آنها از فراوانی دعا و نیایش خشك می شد. از كثرت بیداری شب چهره های زرد رنگ داشتند وغبار خشوع و تواضع در سر و روی آنهاقابل مشاهده بود.آنها برادران من بودند كه رفتند و سزاوار است كه به دیدار آنها اشتیاق داشته باشیم و از فراق و دوری آنها دستهایمان را بگزیم .
برای همه امام ها همین طور است. همین که کنارشان باشی کافیست. دوست داشتم که زمان مولای کریمان زنده بودم و دندان های آنها که به امام مجتبی «مضل المومنین» می گفتند، در دهانشان خرد کنم. جلوی همه آنها که تیر به سمت جنازه غریب مدینه زدند، می ایستادم و نمی گذاشتم که حرامیان جسارت به جنازه میوه دل رسول خدا کنند.
آی روزگار غدار. لا یوم کیومک یا ابا عبدالله.
بماند تا بعد... هلاک می شود آدم از نوشتن غم نامه شاه تشنه لبان.
رحمت به آنی که نقل کرده:
ﺩﻭﺭﻩ ﺩﺑﺴﺘﺎﻥ ﺍﻣﺘﺤﺎﻥ ﺟﻐﺮﺍﻓﯽ ﺩﺍﺷﺘﯿﻢ ﯾﻪ ﺳﻮﺍﻟﺶ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ:
ﺗﻨﻬﺎ ﻗﻤﺮ ﮐﺮﻩ ﺯﻣﯿﻦ؟
ﻣﻦ ﻫﻢ ﺑﺎ ﺍﻃﻤﯿﻨﺎﻥ ﮐﺎﻣﻞ ﻧﻮﺷﺘﻢ: ﻗﻤﺮ ﺑﻨﯽ ﻫﺎﺷﻢ!
معلم اهل دل ما نیز معرفت را تمام کرده و کنار آن سوال علاوه بر علامت صحیح، نوشته بود:
رحمت به لقمه ی حلال پدرت!
روحی لک الفدا، يا كاشِفَ الْكَرْبِ عَنْ وَجْهِ الْحُسَيْنِ.
ایام شادی اهل بیت مصطفی (ص) است. مبارک محبان باصفایش در سرتاسر گیتی.
طریق خالص کردن اعمال از جمیع مراتب شرک وریا و غیر آن ، منحصر به اصلاح نفس و ملکات آن است ، که آن سرچشمه تمام اصلاحات و منشا جمیع مدارج وکمالات است . چنانچه اگر انسان ، حب دنیا را به ریاضات علمی و عملی از قلب خارج کند ، غایت مقصد او دنیا نخواهد بود و اعمال او از شرک اعظم که جلب انظار اهل دنیا و حصول موقعیت در نظر آن هاست خالص شود وجلوت و خلوت و سر و علن او مساوی شود .
و اگر با ریاضات نفسانیه بتواند حب نفس را از دل بیرون کند ، به هر مقداری که دل از خود خواهی خارج شد ، خدا خواه شود و اعمال او از شرک خفی نیز خالص شود و مادامی که حب نفس در دل انسان است و انسان در بیت مظلم نفس است ، مسافر الی الله نیست ، بلکه از مخلدین الی الارض است و اول قدم سفر الی الله ترک حب نفس است و میزان در سفر همین است .
به محضر مبارکتان، سلام الله علیکم
عمرمان را گذاشتیم که بفهمیم در هزارتوی متخلخل زمین چه می گذرد. محض رضای خدا هم که شده یکی از میانه این همه اشاره نمی کند که آی آقای مهندس (هنوز دفاع نکرده ام!)، این همه دیدنی را دیدی، شناختی؟ عالِم بر خفیات اندرون زمین شدنت، پیشکش.
بعد عرض ادب، عارضم خدمت شما که این همه سر در کتاب فرو کردن، آن قدرها هم آب در هاون کوبیدن نبوده. علی سبیل المثال، فهمیده ایم که "نمک" فقط ترکیب یونی کلر و سدیم نبوده و نیست. هر چند در قصه "همرنگ جماعت شدن"، حکما همین قسم فرمول باید به مغز داده شود و لاغیر.
مادون مفهوم "نمک" همان بود که گذشت، که اکثر خلایق همین را حفظ کرده اند برای چند نمره دنیا. نمک اصلی در "کلام" است وقتی به دل می نشیند. دست خط "شیخ اجل" را بخوان تا مزه نمک دستت بیاید. "گلشن راز" را با وسواس ورق بزن، تا همه آنچه را چشم بسته با جوهر حفظیات بر صفحه دلت حک کرده ای، به آب چشمت بشوری و ببری. معدن نمک را می خواهی، آیه آیه کتاب خدا را مزه مزه کن. زندگی بی نمک، حکما زندگی بی یاد خداست و چه سخت است این قسم زندگانی (وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكًا).
اما مافوق همه اینها ، نمک ملاحت یک وجود مبارک است. رویت نمکین چهره اش، خاطر جان تو را نمکین می کند. نمکین خنده اش در باغ ملکوت حضرت کبریاست و نمکین کلامش، آرامش بخش قلب پر تلاطمت. خوشا آنان که مزه این نمک زیر زبان شان برود. از زیبایی بالاتر است، اهلش می دانند (ولکن انی املح*). نقل خواجه شیراز نمکین تر : کسی به حسن و ملاحت به یار ما نرسد (غزل). نمک اهل بیت محمدی، پاک می کند اولاد بنی آدم را.
زندگی تان نمکین باد.
*: از حضرت رسول رحمت و مهربانی سوال شد که شما زیباترید یا یوسف صدیق(ع)؟ فرمودند: برادرم یوسف زیباتر است، اما من نمکین ترم.
