شاخه های درخت طوبی کم کم سایۀ خود را از اهل زمین می گیرند

 و جای خود را به ابرهای رحمت خدا  می سپارند.

دلها با ماه رسول خدا (ص) وداع می کنند

و آماده نشستن بر سر سفرۀ نعمت الهی در رمضان می شوند.

خوش به حال دلهایی که در رجب از شوق خدا اشک ریختند.

در شعبان کویر دلشان را به محبت رسول آماده کردند و انتظار رمضان را می کشند

 که قلبهای پاکشان در بارش باران رحمت خدا از خوان نعمت الهی سیراب شود.

رمضان می آید و خدای خوب و مهربان درهای جهنم را می بندد و راههای آسمان باز می شود 

و فرشتگان پیام رسان، ذکر و دعا را از لبهای مؤمنین به غنیمت می برند.

اما مهمتر از همه؛

رمضان می آید با آن شب قدرش که قدر خود را بدانی

و اینکه اعمال یک سالۀ تو به آن امام مهربان عرضه می شود.

باشد که خندۀ پر مهر ولی نعمت همه عالم ، یوسف صحرانشین فاطمه(س)

تأیید اعمال همۀ عاشقانش باشد.

یا زهرا(س)