پدر، چرا غمگینی ؟من هنوز هستم،هنوز یک فدایی داری.

تو هنوز تنها نشده ای.

میدانم، چون عباس نمی شوم که علمدارت باشم و عمود امیدت و هنوز قامت کوچکم برای سقایت بزرگ نشده است. دستانم هم آنقدر کوچک است که قابل تو را ندارد.

میدانم! مثل برادرم،علی اکبر قامت رعنا ندارم  و توانی چون او در برم نیست که شمشیر به دست گیرم و بر قلب سپاه دشمن بزنم.

رکاب اسب برایم بزرگ است و پاهایم نمیرسد از دو طرف.شرمنده ام که در زمانه یاری تو کوچکم.

اما یک کار می توانم بکنم. من می توانم سند تو باشم برای مظلومیتت. مرا بلند کن و بگو:

"یا قوم ان لم ترحمونی،فارحموا هذا الطفل. اما ترونه کیف یتلظی عطشا"

"ای قوم اگر به من رحم نمی‏کنید به این کودک رحم کنید، آیا او را نمی‏بینید که چگونه از شدت و حرارت تشنگی،(مانند ماهی) دهان را باز و بسته می‏ کند؟"

بگو بر حسین منت بگذارید و این کودک را سیراب کنید.

پدر من آماده ام. بفرست مرا، مرا را نیز بپذیر.

کودک را بلند کرد.

اما،امان از تیر حرمله. آتش زد آسمان و زمین را.

"فذبح الطفل من الورید الی الورید ، او من الاذن الی الاذن".

و سرباز کوچک پدر نیز به آسمان پر کشید.

سلام بر علی اصغر(ع)، که مصیبتش برای حسین سخت بود.