فراموشت کرده ایم... 

عادت داریم به این احوال ناخوش روزگار.

یادتان می آید...

بر بالای دستانمان بود، فاتح خرمشهر

با همان لباس که خاکی تر از ضمیر خاک بود 

و بلندای نگاهش، که تا مرز جاودانگی می رسید.

و اشاره ای تا دوردستهای ممکن حضور.

اما، حاج احمد...

در هیاهوی کر کننده حقوق بشر

همان بهانهء چپاول مظلومین  

مظلومترین سندی، برای همیشه.

و  برای ما...

تو یک مبارزی

یک یادگار،

جاوید و بی نشان،

در ذهن پر غرور.

یا زهرا(س)