
آسمان در نگه توست پدر
و زمین مفتخر از همت تو.
دستهایت که پر از پینه کار
و نفسهای تو از روزی پر.
کفشهایت که پر از خاک تلاش
پیرهن بوی عرقهای درشت
خستگی از کلماتت پیداست.
کار هر روز من این بوده و هست
که تماشاگه رفتن باشم
پی آوردن یک خنده به پهنای رضایت شاید.
خم شد آن قامت سروت پدرم
و جوانی تو طی شد پی قد قامت من...
.
گشته ام در پی یک جمله که شاید گویم
حق مطلب که نه ، جزء مطلب اما
چه بگویم که توانایی نیست
در حد یک جمله
که به تصویر کشد
یک کتاب بی حد...
یا زهرا(س)
|
+| نوشته شده توسط
روح الله در دوشنبه هشتم بهمن 1386